شيد جم ( بهاريه 1380 )
باد وزان شد به مهر
بوي زمستان برفت
پنجه خورشيد وش
دست كشيد بر سپهر
شاخه پر چين و موج
پاي بكوبيد شاد
غنچه بوسه كشان
خنده مستانه كرد
برف به مهر آب شد
شيدِ اهورا نشست شيد : نور
مست شدند باد و ابر
جنگِ ميان در گرفت
بر سَرِ مستانگي
ابر شدش پرده اي
بر سَرِآن آفتاب
باد شدش پرده در
گفت به ابر بهار
رو سَرِ جاليزها
بر سَرِ مردم ببار
ابر كه با لا بودي
مست ز بالاي خويش
گفت كه من برترم
روي ز خورشيد جهان ميبرم
ابر زمستانيم
هاي كه سرمائيم
خور چو بشنيد اين
بر رُخَش افتاد چين
روي به بالا نمود
خور كه بالا گرفت
سردي سرما گرفت
ابر تَبَش شد پديد
گرمي خورشيد چيد
چكه شد هي چكيد
باد به مستي فزود
ابرِ بهاري ربود
گه به سَرِ خانه اي ، گه سَرِ كوه كبود
خور رُخش را نمود
يخ به تپش آب شد
رود تنش را بشست
لا له قدش راست كرد
تا رخِ خورشيد ديد
لاله چو خورشيد شد
آه چه زيباست او
خور شدش جان او
جانِ جهان شيد شد
تازه جهان شد جوان
روز نخستِ نبرد
اين همة زندگيست
اين رهِ آزادگيست
لاله و گل آمدست
در پسِ آن برگِ بيد
باز شكوفه رسيد
كشته ره خاك زد
گندمكان سبز پوش
سر زده از خاك سرد
آتشِ شيدِ جم است
ميكُندش اينچنين
خاكِ خدا دلنشين
سبزي او چين چين
بادِ صبا ، شاد شاد
مرغْ ، رها در هوا
برفِ زمين ، آبِ ناب
دار و درختْ ، سورْ , سبزْ سور : سرخ
مردِ زمين ، كار كار
مست ز ياد نگار
در پي او ، يار يار
مرد زمين كار كار
اين همة زندگيست
اين ره آزادگيست
نوشته شده توسط سیامک بدیعی در شنبه هفدهم اسفند 1387 | 
نوشته شده توسط سیامک بدیعی در پنجشنبه هشتم اسفند 1387 | نخستین بار چند سال پیش دیدمش جوانی بود با سه تاری و رخی مهربان که چون آوایش را به مهر ایران آغاز کرد ، مهرش بر دلم نشست از همان روز نخست ، چامه ای خواند با ستارش و من نیز چکامه ای بر گرامیداشت مهرگان و بدرودی که بر آشنایی بیشتر و دیدار فزون تر ، گره بستیم ولی هیهات که از آن روز تا اندی روز پیش ُ بدرود مان به درازا کشید و چه زیبا که همای هر روزش را بالید و نام آور شد و گیتی همانند من ، بر کار نیکویش ، بر توانمندیش ، بر جوانیش و داناییش ، بر وام داری ارج دیرینه اش که نیک دانسته بود اگر بر گره های تافته این قالی خوش نگار دیرین بنشیند ، گلی خواهد شد از گلهای این گنجینه گلستان ،بر وی آفرین گفت ، و هزاران آفرین دیگرش و دیگرآنکه نام اورا با فرنام دیگری بر خود پاس داشتم : "همای ، میرزا بزرگ خان "
گرامیش میدارم که ارجمند است و گرانسنگ و می بینم روزانی را که استادی چیره دست در پهنه بی کناره خنیای ایرانی شده است و هماوردانش ، زها زهش گویند سپاس بر تو باد
دمت ، دمان بادا به بوی ایران
اندیشه ات نیک بادا ز نیک ایران
کفتارت نیک بادا به پارس گویی
کردارت نیک بادا به سپیدی شید اهورایی
دهش ایزد ایزدان ، شید شیدان ، خداوندگار گیتی بر استواری مینویی ات
فرزند برومند ایران ، تندرست و کامروا سایه سار فرزندان برومندت باشی
نوشته شده توسط سیامک بدیعی در شنبه پنجم بهمن 1387 | یک دم نشد بی ساز تو ،
پرواز بی آواز تو
پر داده ای من را "هُمای "
رازم ببین راهم بگو
یکدم مرا مهری به جان
داغی کهن ، دردی نهان
بگزیده ایم جایی خموش
دم بر زنم بی های وهو
یک دم نشد در سایه ای
لختی بیاسایم ، دریغ
در آتشی سوزد تنم
خاموشیم با آب رو
یک دم نشد ، آرام ، دل
مستی پراند هوش ما
بیخود ز او ، پنهان شبی
در خود روم ژولیده مو
یک دم نشد خاموشیم
بی او همی چون هیمه ای
پنهانی خاکسترش
آذر دل و سرداب رو
یک دم ، به تیری پر شکست
شاهین پروازم نشست
کرکس ، پری بگشود و بست
آن آشیان ، آن کوه کو
یک دم بیا ، مستم نما
در خواب یا بیداریم
یک چله هم بگذشت و می
(مو= انگور= تاک) دُردی نشد ، مو در سبو
یکدم همی می میخورم
تا مستی و پرواز غم
شاید که با مستی پرد
آن مهر هم ، زین مست خو
یک دم نرفته یاد او
بویش ، گریبان می درد
در آسمان خور است و روز
آن سو نمایان ماه نو
یکدم پری را از "همای"
"مهراز" بر آتش نهاد
با آرزوی مژده ای
از آن سروش خوبرو
نوشته شده توسط سیامک بدیعی در پنجشنبه سوم بهمن 1387 | یک راهنمایی : هر گاه روی "و " نشان " ُ " را د یدید این "و" را " او " بخوانید و اگر زبر " َ " دیدید "و َ" بخوانیدش
مانند : من وُ تو که منو تو خوانده میشود یا من وَ تو که همان من وَ تو خوانده میشود
مانند : روزها مهرازی وُ پایم به گِل که : روزها مهرازیو پایم به گِل خوانده میشود
مانند : روزی پُر زر وَ شادی بس فزون که همان " و َ " خوانده میشود
کیمیای کامرانی
گفت من اینست
من یک چامه گو (چامه =چکامه = شعر )
روزها در سرسرای زندگی
در کارِ نان
در پسین گاهان به سختی میکنم (پسین=غروب)
نان را ز تن
آنکش می پرسم از خود :
من کیم ؟
شب که شد آهم
خودم
تنها
نه تن
اندیشه ام
گاه گاهی روز می چربد به شب
گاه گاهی روز را بی تن شبم
تا نیم خور
بگذریم ....
این داستانها بس دراز
مردمان را خسته زین غمبارگی
بازدَم از دَم نیامد از سر بیچارگی
پای پینه بسته از بی بارگی (باره = اسب =راهوار)
گفت من اینست : من هم مردمم
زندگی می ورزم وُ ، هم چامه گو
روزها مهرازی وُ ، پایم به گل
خشت می بگذارمی بر روی خشت
من سرشتم:
سنگ وُ سیمان
خشت وُ آجر
جوش وُ آهن
مستیم هر شب زِ کار وُ
کار وُ کار
مستیم را نیک بینی در نبشت
شعرهایم پر امید وُ زندگیست
واژگانم بندِ هر چه خستگیست
دارِ امید است می کارم به دل
خود همی امید دارم بر سپهر
شادی وُ شادان بخواهم بر کسان
زخمها بر آورم بر ناکسان
من همی یک آرزو
بختِ نکو
سخت میپویم که یابم روی او
روزی پُر زر و شادی بس فزون
مردمان را آرزویی چون همو
آرزوی روزِ خوش ، بی واهمه
روزی گسترده وُ زر کیسه ها
شهر ایران کو نهانش پُر گوهر
مردمانش مانده وُ گوهر هدر
پندِ من را کوشش ِ بی خستگیست
هر کسی را بایدش در کارِ سخت
کار وُ اندیشه وَ این خاک نکو
چشمه زر میشود خشکاب ِ او
مردمان ِبی گهر را پست وُ خس (خس = خشک برگ ناچیز = ناچیز= بی ارزش)
تا به کی سوداگری از هر چه هست؟
تا به کی در یوزگی از پایِ پست؟ (دریوزگی = گدایی)
تا به کی لم دادنِ در سایه سار ؟
تا به کی اینجا زمستان ، آن بهار؟
تاق آوار است
برپا کی شوی ؟
بار بر دار است
پروایت کجاست ؟
خانمان مار است (مار= مار=مریضی = نمادشیطان)
نوشش را بجو
خاک ایران گوهری بود وُ همیست
روزگاری سروری بود وُ همیست
گوهر ایران هماره مردم است
خاک یا گوهربه زیر آن
گُم است
روزگارِ سروری ، کی نفت بود ؟
مردمان نی خُفته وُ کی خفت بود ؟ (خفت با خوانش نفت)
دانشی بودوُ همی آزادگی
راهمان کی بسته یا کی سخت بود ؟
نیم گیتی رآی ما بالای چشم (رآی= اندیشه ،رایزن)
نیم دیگر خسته وُ سرها به زیر
خاک بی گوهر ، ولی مردم هنر
راست رآی وُ راست کار وُ راست گوی
وای بر وارونی این روزگار
دستهای پینه بسته ناپدید
دانش از در شد برون
از پنجره ، پستی خزید
روزی مردم
هنرهاشان
گوهرهاشان
به یغمایی فسون
بردیاها مردی مردم خرید
مردمان مارست اکنون مارتان
خانه وُ کاشانه پر مار است وُ کین
گوهری را یافته در زیر پا
چنبره آورده ، روزان را سیاه
گرز بردارید وُ کوبید سخت سر
سنگ برگیر وُ تو بشکافش کمر
گنج زیر پا ،
روزی خوشتر است
تاج گردد نی کمند بردگی
گنج ، زیر پا نِه وُ ، دل را بکن
خانه را جارو نما از اهرمن
دانش وُ کار است پشتیبان ما
گنج ما ، در کوشش امروز ماست
چامه گویان مردمان خسبیده اند
دشمنان در کار افسون وُ شما در فلسفه
دوغ ها از دشمن وُ
لالایی خواب از شما
چامه گویان دردِ ما ، هو هو نبود
های هایِ یک شبی بی او نبود
فلسفه های همی بی بو نبود
راهوار آریا ، یابو نبود
دانشش در منقل وُ پستو نبود
یک گره بر مردم وُ ابرو نبود
چینِ بر پیشانی وُ اخمو نبود
سیب های سرزمین ، کرمو نبود
چامه گویان کلکتان، راهش کج است ( کلک = قلم)
راه هاتان سنگ باران یا مَژ است
چامه گویان دلبر وُ دلدار رفت
منقل وُ افیونِِ لاکردار رفت
چامه گویان گر کمر افراشتید
دار های دانشی را کاشتید
زر و زیور را به دامن داشتید
کوخ هاتان را چو کاخ افراشتید
مردمان را پر هنر انگاشتید
چامه گویی میشوید بیتا وُ مان
کارتان در چامه گویی چون خدای
گفت من اینک همیست
من چامه گو ،
کارها میدانم و گوهر به بر
پند من را کوششی بی خستگیست
هر کسی را بایدش گوهر بدست
شهر ایران از گوهر ها شهر شید (شید= نور ، جمشید= نور جم ، مهشید،فرشید ، خور شید )
از برنجی، زر نمی آید پدید
کیمیایی نیست جز از کارما
آهن از کاراست که چون زر میشود
تکه ای گوهر فراهم میشود
دست بر دست وُ
به هر دست گوهری
تخت میگردد و تاج
این یاوری
کیمیایی نیست جز امید ما
کیمیایی نیست جز دانش و رآی
کیمیایی نیست جز کوشش وکار
سبزی و اسپیدی و سرخی نگار
شنگه ای در دست تو
این ، وام دار
کیمیا دستان توست
در دست توست
شید در راهست وُ
روشن راه تو
زندگی اینست
یک دانه به خاک
بارش وُ باران و آنک
رویشش سبز بهار
زندگی اینست
ای دیرینه یار
زندگی اینست
برخیز و ببار
نوشته شده توسط سیامک بدیعی در چهارشنبه دوم بهمن 1387 | نشان آریایی
شهر ایران کو مرا آزرده است
وین جهانم را به خواری برده است
باز هر جایی روم ایرانیم
آزاده ام
باده ای از خسروان سرزمین در جامِ من
کو مرا شیرین تر از هر جامِ می
گر چو موری روزی ام یک دانه جو
یا چو شاهان زندگی چون خسروان
گر بگوبند بر تنم سد تازیان
یا بگویندم مرا شیر ژیان
نی از آن خواری بکوبم بر کیان
نی روم بر آسمان ، زان گفته های بی نشان
آن اهورا
آن خدای گفت نیک
یک نشانی سینه ما را نشان
کو از آن پرتو نمی میرد دمی
خور ِ شید افشان
مرا شد همدمی
آن نشانم آریایی گوهریست
راست گفتاری و نیک اندیشگی
راست کرداری و روشن پیشگیست
شهر ایران
ای همه رویای من
باز هر جایی روم
یاد توام
تکه ای خاکِ گهر بارِ توام
باز هر جایی روم
ایرانیم
آزاده ام
یاد توام
نوشته شده توسط سیامک بدیعی در چهارشنبه دوم بهمن 1387 | ژرف چشم
گفتگوییست که سرما ز میان می پررد
گفتگویست که لبها به خزان میخندد
گفتگویست جوانتر ز بهار
گفتگویست ز نامیرایی
به تن و جامه
نه این گفت و شنید
چشمهایند در این گفت و سخن پر آوا
چشمهایند که بی مرگ
به دنیا بینش
نه خزانی بفریبد هستیش
و نه چینی تن او را پیچش
و نه رویای دل انگیز به خوابش ،آتش
چشمها هست جوان
آنچنان کو به درون هست ، نشان
چشمها ژرف ترین دره رخ
چشم ها چاه پر از رازِ درون
چشم هایند که نابینایند
بر چروکیده ترین پوشش خود
پلک هایی که نمی بینندش
چشم ها راز دگر می بینند
تپش مهر هنوز است جوان
و به ژرفهاش
گلی هست میان
مهراز
نوشته شده توسط سیامک بدیعی در چهارشنبه دوم بهمن 1387 | سرشتش تنى را به خاك و نمى به ديوان و مرغان و هم آدمى
به ديوان :دروگان و راه گنـاه به آدم همى جان خود را كمى
چه جانى همى از هنرها فـزون تن خشك ما را كمى شبنمى
ز شبنم هنرهاچنين گشت وچون به باران ببين چون شودآدمى
دروگ = دروغ ، واژه پارس باستان به چم (معنا) راه بد ، که در سخن امروز به دروغ گفته میشود ولی در چم نخستینش به هر کار بد ، دروگ میگفتند
ارته = راه نیک ، که در برابر راه دروگ بوده است
نوشته شده توسط سیامک بدیعی در چهارشنبه دوم بهمن 1387 | اي كوه جاوداني
آتشفشان خاموش
اي راه آسماني
اي راه ارته راهان
اي گوهر خروشان
پاكي چو برف بر آن
بالا بلند دماوند
در جان ما چو آوند
نامت برم چو سوگند
هم ریشه تو در ما
هم کوه سر فرازی
هم تاجِ بر سر ما
هر كس كه ره نمايي
در راه نيكي و پاك
آزرده اش نيابي
هر اهرمن ز تو بیم
شب کارگان هراسان
هر ديو كرده اي نيم
چون شب گزيده تيره
با لشگر و سپاهي
بر تو نگشته چيره
چون آسمان درخشد
از شيد ماه و خورشيد
اول به تو ببخشد
اي شيد ماه وخورشيد
اي كوه آسماني
برتاب نور خورشيد
اي كوه جاوداني
آتشفشان خاموش
اي راه آسماني
نوشته شده توسط سیامک بدیعی در چهارشنبه دوم بهمن 1387 | زمين چو شير خفته
که پا فتاده بر دُم
به ناگهان ز جا جست
به ناگهان چو آوار
به خاک سردِ بم جست
در اين هواي يخ ريز
تن جهان فسرده
سروده ها به اندوه
فشرده تن به ديوار
چه بوسه هاي خاکي
بسان بوسه مار
که از لبان آوار
گزيده هر لبي را
زمين چه بي شکيبا
نهاده دام اندوه
در اين شب سيه ناک
زبانه هاي سرما
زمانه هاي تب ناک
جهان چه سان پُر آشوب
گهي چه سبز و زيبا
ترانه هاي شادي
سروده اي تو هر گاه
سروده اي تو هر بار
ترانه هاي باران
درفشِ مهرِ دادار
گهي بسان بومي
همه سراسر غم
ترانه ها چه ماتم
لبريزِ درد و اندوه
کنون فسانه سوگ
ترانه تو گشته
چه مادرانِ بسيار
چه کودکانِ لبند
نخورده شيرِ اين تاک
فرو فتاده بر خاک
سرا و خانه ها گُم
تلي ز خاک و آوار
بزير آجر و خشت
شکسته شاخه مو
گياه ياس شب بو
نشانه جوانيم
درخت کودکيها
که دست کودکي کِشت
شکسته شاخه هايش
ز ريشه اش پلاسيد
زمان کودکيها
ترانه هاي شادش
در اين سرا فسرده
به زير خاک و آوار
در اين همه هياهو
فسانه ها بخفتند
نگاه بي ترانه
به آسمانِ بي رنگ
به دشت پُر ز کشته
به سوگ اين زمانه
دگر نمانده اشکي
به چشمه هاي چشمي
چه گاه سخت و سردي
نه دست گرم مادر
نه آن نگاه گيرا
دلم شکسته اي يار
گهِ نمي و آهي
به سوگ اين سياهي
به سوگ شهر خسته
به سوگ مردمانش
به سوگ خانه هايش
به سوگ خشت و آجر
به سوگ مرگ و شادي
بم شکسته در خاک
بم نشسته در خون
زمانه اينچنين است
گهي به سوگ ياري
گهي به شور وشادي
گهي به داغ و ماتم
گهي به شادماني
و آنَکَش
نگاهي
به سوي آن کرانه
شيدي نشسته بر کوه شيد = نور
من و تواَش نشانه
به پشت ابر تيره
نگاه او بر اين خاک
به سوريَش تنم سور سور= سرخ ،چهارشنبه سوری
زردي و مرگ در گور
خشتي بروي خشتي
بر خاک يادماني
يادِ کسان رفته
چون دانه اي بر اين خاک
مائيم و ريشه اي نو
در خاک جاوداني
نوشته شده توسط سیامک بدیعی در چهارشنبه دوم بهمن 1387 | جــانِ جهان از تو زبان باز شد شــورِ زبـانم به تو آغاز شد
نــاي و دهانم به چه كار آمدي پـــردهِ سـاز تو به آواز شد
هر چه نوا هست به آواز توست و ز دو لبم جست و به پرواز شد
روز نخست ، سازي و مهرازيت ساخت مرا ، همچو تو مهراز شد
نوشته شده توسط سیامک بدیعی در سه شنبه بیست و چهارم دی 1387 | 
و اما آنچه که تا کنون پرداخته ام ، وام گرفته از زبان پارسی است تا آنجا که میدانم و اگر هم که واژه ای انیرانی(نا ایرانی ) را در آن یافتید ،یا که نمیدانستم پارسی نیست ، یا چم و معنای درخور آن را نیافتم و یا از زبان کسی انیرانی سخن راندم.
به هر روی بر پاس این زبان مینویی بسیار کوشش کرده ام ، ار آنرو که ، میهمنم اگر هنوز ایران است به پاس همین زبان مادری و دیگر همخویشان زبانی است و بس ٫ که بسی بودند مردمانی که از بیخ یا تازی شدند ( همانند مصریان و بسیاری دیگر آفریقائیان و دیگران) و یا ترک زبان شدند از تازش مغولان ، در هند و چین و ایران و روم ٫ که این آخری ٫دیگر نام خود را نیز برگرداند و ترکیه شد و یا انگلیزی شدند مانند سند (هند) .. و دیگر و دیگر گشتند و هر یک از پیشینه خود باز ماندند و نژادی بی پشت را مانستند .
و اما ما ماندیم و ما ٫ در درازنای گاهان و تاریخ و فر نشین همه کشور ها در پیشینه زیست٫ سرافرازی و ایستادگی هامان .
شاید گاهی از اسب افتاده باشیم ولی از آس ( بنیاد = اصل) هرگز نه
پس کمینه بایستگی ما ٫ آنستکه به جاودانگی این "بنیاد جاوید "بیفزاییم ٫ و سخن بر زبانی برانیم که سدها سده ٫ شنگه استواری این خاک بوده است .
جاودانه بادا نشانه ایزد : " آتشش "
پاینده و آباد بادا : "خاکش "
پاک و روان بادا " آبش "
دمنده و دمان و نوازشگر بادا "بادش "
..........
تا خور بیاید که چه گرماست
گرمایی وزیباست
چه زیباست
سبز است ، چه زیباست
سپیدیش چه زیباست
سرخ است چه زیباست
این شنگه چه زیباست
این خور چه زیباست
چه زیباست
چه زیباست ، چه زیباست........
(شنگه = پرچم)
پیروز باشیم و بهروز
استوار باشیم و جاوید
ایرانی باشیم و آزاده
Powered By
BLOGFA.COM