این چه فروغ است که افروخته
آتش جاوید در این سرزمین
...................................
............
مستان مرا آواز داد ...............
........................
نخستین بار چند سال پیش دیدمش جوانی بود با ستاری و رخی مهربان که چون آوایش را به مهر ایران آغاز کرد ..........................
کیمیای کامرانی
گفت من اینست
من یک چامه گو (چامه =چکامه = شعر )
..........................................
شهر ایران کو مرا آزرده است
ژرف چشم
گفتگوییست که سرما ز میان می پررد
گفتگویست که لبها به خزان میخندد
...........................................................
سرشتش تنى را به خاك و نمى ........................